Viva la Revolución verde socialista!!! (þetta er google-spænska)

Lifi hin Græna Sósíalistabylting!!! (og þetta er google þýðing)

Látið nú til skarar skríða öll sem eitt og verið ekki feimin

I have a question!!!!

Halló! Er einhver þarna úti? Vinur minn hringdi í mig áðan og bað mig um að blogga burt neikvæðni síðastliðinna daga. Ég geri hér með tilraun til þess. Ég er að þróa með mér ritstíflu. Þetta byrjar ekki vel. Ég var reyndar valinn maður ársins af Time Magazine, það var samt ekkert sérstök upphefð í því, ég var nefnilega ekki sá eini sem var valinn. Hvernig væri að breyta um útlit á þessari síðu, hún er að staðna svolítið, útlitsbreyting gæti knúið fram breytingar á innihaldi. Kannski ekki. Þessi blái litur er svolítið þungur, nenni samt ekki að hafa þetta gult, brúnt er kannski málið? Ég er að hugsa um að skoða þetta nánar í jólafríinu. Ég ætla norður á miðvikud. eða fimmtud. Reyni að koma við á Akureyri hjá Láru systu, ekki þýðir nú mikið að færa henni blóm þessa dagana, hún vinnur í blómabúð. Heimferð Ódysseifs er semsagt framundan eftir að hafa siglt úfinn sæ um tíma, verið táldreginn af sírenum sem elskuðu hann hér um bil upp til agna, slegist við kíklópa og aðra óvætti. Ég hef ekki lesið Ódysseifs kviðu, svo ekki eyða púðri í að leiðrétta mig. Þar að auki er ég ekki fullorðinn ennþá, þannig að ég reikna með að snúa aftur á vit ævintýranna í kringum áramótin, þó af meiri varkárni og hófsemd en áður. Ef þið hafið rekist á einsog 15 metra af grænni slönguseríu, hafið samband, faðir minn er á höttunum eftir þessu. Sjálfur hef ég ekki gaman af ljósaseríum frekar en öðru sem tengist jólunum. Ætla samt að gefa jólunum séns í ár, Láru minnar vegna, við sömdum um það.

Jæja, best að lauma einni skrípó í anda jólanna hérna svona til uppörvunar, njótið

Síðastliðið sumar starfaði ég sem herferðarstarfsmaður mannréttindasamtaka. Þetta var tiltölulega skemmtileg vinna og frekar ólíkt fyrri sumarstörfum mínum sem hafa helst falist í líkamlegri þrælavinnu í hinum og þessum þrælakistum auðvaldsins, á ómannsæmandi launum og vinnutíma sem vart er uppréttum prímötum bjóðandi. Vinnan var semsagt eins og draumur í dós, skínandi laun, málstaðurinn góður og hentugur vinnutími fyrir morgunfúla menn eins og mig, Marxísk firring í lágmarki.
Einn var hængur þó á, fljótlega varð ég letinni að bráð. Aldrei hafði ég haft eins mikinn frítíma að sumri til og hugsaði með mér, ojæja, karma er að launa mér dugnað fyrri ára, best að njóta þess. Ég sparaði aldrei við mig í mat, hreyfði mig ekkert, og drakk út kaupið mitt samviskusamlega á börunum um helgar. Eftir því sem sumrið leið, tók ég að gildna um mig miðjan. Vinnufélagar mínir fóru að veita þessu eftirtekt og göntuðust um það hvort ætti von á sér fyrr, ég eða Magga, félagi okkar sem sannarlega átti von á barni en ekki offitu líkt og ég. Ég tók þessu einsog hverju öðru gríni og hló með, en fór þó örlítið að hugsa minn gang.
Síðan er það einn morguninn að ég er eitthvað seinn á fætur, skvera í mig hafragraut, vítamínum og þorskalýsi af stút ásamt vænum bolla af grænu tei í miklu snarhasti, allt í viðleitni minni til að snúa offituferlinu við. Karlinn arkaði af stað niður í bæ, leit á klukkuna og ákvað að skokka smá spöl til að ná á réttum tíma á skrifstofuna. Ég varð fljótlega að hægja aftur á mér vegna ógleði sem ég fann skyndilega fyrir, varð hálf hissa, alltaf gat ég nú hlaupið nokkra kílómetra þó formið væri lélegt. Eitthvað verulega undarlegt átti sér stað þessa stundina í sjúskuðum skrokki mínum, var þá eftir allt að kvikna nýtt líf í framstæðu bjórvömbinni? Ég gekk hægum skrefum niður Suðurgötu norðan Hringbrautar, hrækjandi offramleiðslu minni af munnvatni einsog hver annar auðnuleysingi götunnar. Svo gat ég ekki meir, hné niður milli tveggja kyrrstæðra bíla og spýjaði hinum heilnæma morgunverði í þremur tilkomumiklum gusum sem sjálfur Geysir hefði vel getað verið stoltur af. Tveir erlendir ferðamenn gengu hjá meðan ég kúgaðist nokkrum sinnum í viðbót, og hafa ef til vill hugsað með sér ,,Þessi Íslendingur drekkur sennilega líka á virkum dögum” en hafa líklega ekki gert sér grein fyrir að þeir urðu vitni að morgunógleði helsta náttúruundurs landsins; ólétta karlmannsins (ein helsta ástæðan fyrir upptöku feðraorlofs, sparið mér ekki þakkirnar). Þegar allt var liðið hjá hófu skógarþrestir upp raust sína á ný og ég einbeitti mér að ilminum af laufguðum trjám og sumarblómum til að finna ekki óbragðið í munni mér. Soltnir starrar buðu til morgunverðarhlaðborðs, þeir kroppuðu í vítamínbættan hafragraut og skáluðu í grænu tei með drýgjandi lýsisbrák, skál fyrir því. Ég gerði fólki síðan grein fyrir seinkun minni þennan morgun og var óléttan þar með staðfest með fyrrnefndum einkennum. Auðvitað hlaut ég eðlilegan skilning á líkamsástandi mínu enda sjálfsögð mannréttindi að karlar fái að verða óléttir .

Þetta voru ljóð í boði júngkærsins af Skerjagarði, ort í mínimalískum-póstmódernískum stíl, svo ég gersneyði þetta nú öllum efa. Öll komment afþökkuð pent, lifið heil.

Mýkingarefni,
tannkrem,
ljósaperur,
mandarínur,
vorrúllur

og hitt var á þessa leið:

Úps síminn minn var
ólæstur í vasanum!

Lára, ég vona að þú hlægir með mér

Svo er hér smá djók í boði Baggalúts..

Mæli líka með “Gamlárspartý” laginu þeirra.

Varúð: yfirstíluð og tilgerðarleg færsla
Oft er talað um svartan hund eða hunda sem tákngerving óyndis og lífsleiða, veit ekki hvers vegna svo meinlausum skepnum eru eignaðir slíkir skaðræðiseiginleikar, en það er oft þægilegt að kenna einhverjum öðrum um lestina. Kannski liggur hundurinn grafinn í sakleysislegu útliti þeirra en svo verða þeir ógnvænlegri þegar þeir sýna tennurnar og glefsa í mann. Hvað sem því líður datt mér í hug að nota hrafna í stað hunda sem blóraböggla svona til tilbreytingar. Margir halda því fram að hrafnar séu vitrir fuglar og jafnvel sé hægt að kenna þeim að tala ef nægrar þolinmæði nýtur við. Verst að maður ræður ekki hvað þeir segja manni og stundum reynist þeim vel í væng lagt að ljúga mann fullan af svartagallsrausi ef maður hefur ekki tamið þá nógu vel. Hrafnarnir virðast vitrari en um leið lúmskari en hundarnir. Ég er ekki viss um að það sé rétt að áfellast þá, stundum kennir árinni illur ræðari. Er ekki réttara að temja þá vel og nýta þá til góðra verka og leyfa stöku lygum þeirra að fara inn um annað og út um hitt og hverfa út í vindinn? Skynsamlegra að nota þá sem ráðgjafa og augu líkt og Óðinn og Hrafna-Flóki, þó með þeim fyrirvara að illt sé að trúa öllu.
Fyrir nafnvitra menn er það ekkert nýtt að nafn mitt táknar örn og eins og segir í frægri fornsögu þá bregður fjórðungi til nafns, trúi þeir sem vilja. Ernir fljúga hátt, en stundum verða þeir fyrir aðkasti smærri fugla, svo sem hrafna og oft vilja þeir smærri stela af manni bráð. Ekki er þar með sagt að orrustan sé töpuð þó við séum í útrýmingarhættu, við njótum meira að segja friðhelgi víða. Þrátt fyrir þessa friðun ætla ég nú ekki að segja mig úr lögum við samfélagið, það yrði einmanalegt til lengdar og hrafnarnir gætu orðið of frekir á lygina, ekki vil ég fljúga svo hátt að ég falli.